Festiwal Muzyki Przywracanej to wydarzenie poświęcone muzyce, która z różnych powodów zniknęła z naszych sal koncertowych, pamięci i codziennego doświadczenia kultury. Przywracamy do życia zapomniane dzieła, dawne tradycje wykonawcze, nieznanych kompozytorów i muzyczne światy, które przez lata pozostawały ukryte w archiwach, rękopisach lub lokalnej pamięci. Obok odkrywanych na nowo arcydzieł prezentujemy także artystów, którzy twórczo rozwijają dawne tradycje i nadają im nowe znaczenia. Dlaczego właśnie w Szczecinie? Historia naszego miasta jest historią nieustannych spotkań, migracji i przenikania kultur. Tutaj każda muzyka może poczuć się jak u siebie.
Program Kobiety w cieniu kanonu prezentuje twórczość kompozytorek, których utwory przez długie lata pozostawały poza głównym nurtem obiegu koncertowego. Repertuar obejmuje dzieła powstałe w różnych dekadach XX i XXI wieku, lecz łączy je jeden wspólny element: marginalizacja, która nie ma żadnego uzasadnienia artystycznego. Większość kompozytorek obecnych w programie była w swoich czasach aktywna, ceniona i publikowana, jednak ich muzyka nie zyskała trwałej pozycji w kanonie organowym.
Utwory Joan Tower, Mary Howe, Florence Price i Libby Larsen reprezentują amerykańską tradycję organową, w której instrument łączy się z idiomami koncertowymi, gestem symfonicznym i charakterystyczną dla XX wieku intensywnością brzmieniową. Power Dance Tower i cykl Aspects of Glory Larsen ukazują nowoczesne myślenie o fakturze oraz podejściu do rytmu; Elegy Howe i Passacaglia and Fugue Price przywracają do życia język kompozytorek, które w swoich czasach funkcjonowały na marginesie instytucji muzycznych.
Grażyna Bacewicz pojawia się w programie w rzadkiej dla siebie roli autorki muzyki organowej – Esquisse to przykład jej zainteresowania brzmieniową koncentracją i skrótowym gestem. Utwory Nadii Boulanger odsłaniają jej mniej znane oblicze twórcze, dalekie od stereotypu „wielkiej pedagog”. Z kolei Te Deum Jeanne Demessieux jest jednym z najważniejszych przykładów wirtuozowskiej literatury organowej XX wieku – dziełem, które mimo wyjątkowej jakości wciąż funkcjonuje na obrzeżach repertuaru.
Koncert podkreśla, jak rozległe, różnorodne i wciąż mało rozpoznane jest dziedzictwo kobiet-kompozytorek. Zestawienie utworów pokazuje nie tylko rozpiętość estetyk i technik, lecz także wskazuje na potrzebę rewizji kanonu organowego, w którym twórczość kobiet nadal pozostaje niedostatecznie obecna.